Złoto a rynki finansowe

Złoto a rynki finansowe

Złoto jest ściśle związane z rynkami finansowymi. Traktowane jest jako jedna z najważniejszych walut – pisze dla Gazety Finansowej nasz ekspert, Jan Mazurek. Dla systemu finansowego płynność jest sprawą nadrzędną. Banki, instytucje finansowe i firmy inwestycyjne mogą wykorzystywać złoto jako uniwersalne i płynne aktywo. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym – European Market Infrastructure Regulation (EMIR) – dopuszcza używanie złota jako depozytu przy transakcjach na papierach wartościowych.
Większe możliwości od wprowadzenia w życie w 2012 r. regulacji EMIR każda z dużych izb rozliczeniowych (LCH Clearnet, ICE Clear Europę and CME Europę) akceptuje złoto. W ślad za tym, Regulacje Centralnych Depozytariuszy Papierów Wartościowych – Central Securities Depositories Regulation (CSDR) – zezwalają na akceptowanie złota jako wysokiej jakości zabezpieczenia, co daje inwestorom większe możliwości zawierania transakcji na rynku instrumentów finansowych. W takim samym tonie wypowiadają się też ponadnarodowe organizacje, jak Międzynarodowa Organizacja Komisji Papierów Wartościowych – International Organisation of Securities Commissions (IOSCO), a także Bank Rozliczeń Międzynarodowych – Bank for International Settlements (BIS), który dopuszcza zastosowanie złota jako wysokiej jakości aktywa zabezpieczającego dla rozliczeń transakcji na instrumentach pochodnych nierozliczanych centralnie.
Kontrakty, opcje i struktury Na świecie działa wiele funduszy inwestycyjnych lokujących aktywa w produkty finansowe oparte na złocie, lub których wartość zależy od ceny złota. Są to m.in. akcje kopalń złota. Dużą rolę w architekturze współczesnego rynku finansowego odgrywają produkty strukturyzowane. Wycena wielu z nich zależy od notowań złota.
Do instrumentów finansowych opartych na złocie należą też kontrakty terminowe, opcje – instrumenty pochodne. Notowane są na giełdach towarowych, z których największe znaczenie ma nowojorska giełda COMEX. Tego rodzaju inwestycje ze względu na wysoką dźwignię finansową mogą przynieść w krótkim czasie wysokie zyski, ale też straty. Inwestowanie w instrumenty pochodne jest więc obarczone wysokim ryzykiem.
ETF-y i 2 800 ton kruszcu Złoto stanowi zabezpieczenie emisji tytułów uczestnictwa funduszy notowanych na giełdach (ExchangeTraded Funds, ETF). Podmiot sprzedający udziały w tych funduszach nabywa odpowiadającą otrzymanym wpłatom ilość złota, które jest deponowane w niezależnym banku. Popularność inwestycji w złoto poprzez ETF-y wzrosła po wybuchu ostatniego kryzysu finansowego. W szczytowym 2012 r. posiadały one około 2 800 ton kruszcu. Obecnie stan ich posiadania spadł do poziomu 1700 ton.
Złoto stanowi ważny składnik aktywów rezerwowych banków centralnych. W krajach wysokorozwiniętych jego udział jest duży w przeciwieństwie do krajów rozwijających się, np. złoto w ilości 8 133,5 ton znajdujące się w rezerwach Stanów Zjednoczonych stanowi około 74 proc. całkowitych rezerw walutowych Fed-u. W innych krajach udziały wynoszą odpowiednio: Niemcy – 68 proc, Włochy – 67 proc, Francja – 65 proc. Do wyjątków należy Szwajcaria z rezerwami złota na poziomie 7 proc. wartości rezerw walutowych a także Wielka Brytania – 10 proc. Wśród krajów rozwijających się na uwagę zasługują Chiny, gdzie wartość złota w Banku Ludowym stanowi zaledwie 1,1 proc. W tym przypadku trudno o porównanie z innymi krajami, Chiny bowiem posiadają największe rezerwy walutowe na świecie (o wartości około 4 bln dolarów).
Ponadczasowa wartość Postrzeganie złota zmieniło się po wybuchu ostatniego kryzysu. W efekcie banki centralne od 2010 r. kupują więcej złota, niż sprzedają. W okresie ostatnich pięciu lat banki centralne zakupiły netto 1954 tony złota.
Obecność złota w wielu segmentach rynku finansowego dowodzi jego ponadczasowej wartości i uniwersalności. Mimo że żyjemy w XXI wieku, posiadamy wielkie zaufanie do metalu, który był ceniony już w starożytności. O wielkim zaufaniu do złota świadczy jego akceptacja zawarta w regulacjach Unii Europejskiej oraz międzynarodowych organizacji rynków finansowych.